Interview: Jongeren trotseren golven in Gaza

“If everybody had an ocean across the U.S.A, then everybody’d be surfing”. In een uitgelaten, onbekommerde en luchtige stemming bezingen The Beach Boys de weldaden van het surfen in het nummer “Surfin’ Usa”. Is het met dezelfde dispositie dat de jongeren in de Gaza-strook de golven trotseren? Philip Gnadt en Mickey Gamine tonen in hun documentaire Gaza Surf Club het verhaal van de surfers die hun hart tot diep in de Middellandse Zee volgen, waar de golven even grillig zijn als de vredestoestand en vrijheid geen vanzelfsprekende voorwaarde vormt.

Wat inspireerde je om deze documentaire te maken?

Philip Gnadt: Deze documentaire vloeit eigenlijk voort uit een bredere interesse in de regio, aangewakkerd door een vriend uit Stuttgart die geboren en getogen is in Gaza. Dankzij hem kreeg ik een ander beeld over het leven daar. Een perspectief dat veel verder reikt dan wat je ziet en leest in het nieuws. We zijn allemaal pijnlijk vertrouwd met het Gaza-onderwerp. We hebben allemaal al beelden gezien van gebombardeerde huizen, gevechtshelikopters enzovoort. Maar deze vriend vertelde mij over het leven tussen de oorlogen in en dat was zeer verfrissend. Ik begon me steeds meer te verdiepen in het thema en zo kwam ik uit op een artikel over surfers in Gaza. Ik dacht bij mezelf “dat is nu eens iets nieuws…”. Surfen staat voor persoonlijke vrijheid en in schril contrast met de context van Gaza, dat een van de meest geïsoleerde en verlaten gebieden is ter wereld. Dus ik bleef onderzoek doen en zo kwam ik in contact met de mensen daar.

In het Westen wordt de surfscene geassocieerd met persoonlijke vrijheid. Is dat ook het geval in de Gaza-strook?

Philip: Matthew Olson, die ook in de documentaire voorkomt, zei me dat surfen een heel individuele sport is. Niemand mag tussen jou en de golf komen, want die behoort je toe. In Gaza is dat helemaal niet zo. Daar gaat de voorkeur uit naar samen surfen, naar de gemeenschap. Ze geven elkaar high fives en houden soms elkaars hand vast wanneer ze op hun plank staan, iets wat je in het Westen niet ziet gebeuren.

Surfen staat voor persoonlijke vrijheid en in schril contrast met de context van Gaza, dat een van de meest geïsoleerde en verlaten gebieden is ter wereld.

Is er een specifieke culturele identiteit die aan de surfscene in Gaza toegeschreven kan worden?

Het enige wat de surfers daar met elkaar gemeen hebben, is dat ze stuk voor stuk op een of andere manier een band hebben met de zee: ze zijn ofwel visser of strandredder, en soms beiden.

Nemen zij een politiek standpunt in?

Philip & Mickey: Voor zover wij weten, hebben de surfers uit onze documentaire geen bijzonder rebelse overtuigingen. Je zou dat inderdaad wel verwachten. Maar aan de andere kant conformeren ze ook niet echt aan de dagelijkse binnenlandse politiek. Ze zijn gedesillusioneerd door politici en door het ervaren gebrek aan hulp. De sport is simpelweg een uitlaatklep, een manier om te ontsnappen aan de grenzen van hun bestaan en het ingewikkelde Gaza-conflict. Zelfs Sabah, het jonge meisje uit de film, stelt de religieuze of culturele normen van haar samenleving niet in vraag. Het enige wat zij wil, is een beetje meer vrijheid om te doen wat zij graag doet.

Zijn er sociale of politieke risico’s verbonden aan het surfen?

Philip & Mickey: Geen echte risico’s, nee. Veel mensen denken dat surfen verboden wordt door de fanatieke Hamasleiders of dat het in strijd is met religieuze wetten. Dat is niet zo. Het enige verzet waarmee ze te kampen krijgen, is dat van hun conservatieve families of omgeving. Als bijvoorbeeld jouw dochter surft, dan mag je je wellicht verwachten aan een discussie over fatsoen met je buren.

De sport is simpelweg een uitlaatklep, een manier om te ontsnappen aan de grenzen van hun bestaan en het ingewikkelde Gaza-conflict.

Is er veel contact tussen de westerse en de oosterse surfscene of evolueren zij volledig onafhankelijk van elkaar?

Philip & Mickey: Over het algemeen is er bijna geen contact. De situatie die je in de documentaire ziet met de Amerikaan Matthew Olson is uitzonderlijk. Nog een andere uitzondering is Arthur Rashkovan, een Israëlische surfer die surfplanken en donaties naar de regio stuurt. Maar voor de rest is er zelden contact met de buitenwereld. Door het strenge grensbeleid van Israël is het moeilijk voor buitenstaanders om Gaza binnen te geraken en het is voor de inwoners bijna onmogelijk om te vertrekken.

Heeft deze documentaire jouw perceptie op de Gaza-strook veranderd?

Philip: Dat is een moeilijke vraag. Mijn perceptie is natuurlijk ook veranderd door mijn langdurig verblijf daar. Een vrij unieke belevenis, vooral als je daar geen familie hebt of niet voor een betrokken ngo werkt. De manier waarop de mensen in Gaza omgaan met hun situatie heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Natuurlijk klagen sommigen over de situatie – en terecht -, maar de positiviteit van de meesten om met hun dagelijkse strijd om te gaan, is merkwaardig.

Zijn er nog andere opvallende jeugdculturen?

Philip & Mickey: Jazeker. De jongeren die aan de sport parkour tussen de ruïnes doen, bijvoorbeeld. Of de rappers, breakdancers en de graffiti artiesten. Eigenlijk valt er heel wat te beleven. Het gaat over minderheden, maar ze bestaan wel. Eerst dachten we trouwens ook de traceurs (d.w.z. zij die aan parkour doen) en breakdancers in onze film op te nemen, maar uiteindelijk hebben we ons enkel gefocust op de surfers, achteraf bekeken de juiste beslissing.

Interview door Lisa Billen

224 views

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail