Iperita: de pijnlijke realiteit van het Rif

Als de opzet van Iperta was om een stuk geschiedenis uit Marokko meer menselijk en tastbaarder te maken, is de film daar zeker in geslaagd. Via de levens van Miloud, een jonge leraar, Timouch, een vrouw die voor haar stervende vader zorgt, en de andere personages, wordt de situatie waarin ze leven pijnlijk duidelijk. Door de chemische wapens gebruikt door Spanje in de Riffijnse oorlog is het land niet meer vruchtbaar, blijven de schoolbanken leeg want de kinderen worden ingezet als arbeiders en gaat het dorp gebukt onder de vele overlijdens.

Wanneer José, een gepensioneerd Spaanse militair, de andere personages vervoegt, komen de thema’s van de film duidelijker naar voor; oorlog, ongeloof over de geschiedenis, schuldgevoelens,… Ze schetsen een genuanceerd beeld van de situatie.

Ook visueel is de film de moeite; er wordt heel subtiel gespeeld met het kader en de compositie van het beeld. Soms verbergt de camera een personage buiten het kader, om die dan aan het einde van de scène pas in beeld te laten komen. Allerlei voorwerpen worden gebruikt om personages te omkaderen of om met een wipe screen van scène te veranderen. De oker- en blauwtinten waarin de film zich afspeelt, creëren een bijzondere, zachte sfeer, die goed past bij het landschap waarin het droge zand en de koele zee centraal staan.

Dankzij de niet-klassieke structuur van de film kan de kijker binnenkijken in het leven van de verschillende personages en leeft hij mee met hun complexe relaties. De film schetst een mooi en genuanceerd portret van het Rif en zijn inwoners.

Recensie: Hadewijch Van Daele

410 views

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail